İslam mistisizmi denildiğinde ilk akla gelen tasavvuf kavramıdır. Ruhun, rabbine varması için çıktığı derin bir yolculuktur. Zikir, rabıta, riyazet gibi manevi uygulamalar ile Allah’ı anmak ve daha yakîne ermek için gerilen yoldur. Bilgelik ve merhametle beslenen ruh, kişinin iç dünyasının derinliklerine iner.
“Yarattığı her şeyi güzel yaratan, insanı başlangıçta çamurdan yaratan, sonra onun soyunu bayağı bir suyun özünden yapan, sonra onu şekillendirip, ruhundan ona üfleyen Allah’tır.” (Secde 32,7-8-9) ayetine mazhar olan ruh aslına yükselmek ister bu zor, uzun ve kimi zaman tehlikelerle dolu bir yoldur.
Ruhun kemâle ermesi için nefsin ve bedenin de kemâle ermesi gerekir. Nefsin terbiyesi için ise sonsuz sabır, her duruma şükür ve tam bir teslimiyet hali lazımdır.
Nefsin dünyaya olan bağı ruhun yükselişine engeldir. Bu sebeple her ruh vuslata eremez. Kişinin kendine olan içsel yolculuğu, dış dünyanın kalabalık karmaşasından kaçmak, sanıldığı kolay bir iş değildir. Büyüklerimizin “Evvel Refîk Bâde’l Tarîk” sözü tam da burada devreye giriyor. Önce yoldaş sonra yol…
Dünyevî yolculuklarda da kişi farklı rotalardan geçer, farklı deneyimler yaşar. Ancak her yolcunun, yol boyunca bir refiğe ihtiyacı vardır. Yolculukta bir yoldaşa sahip olanlar, zorluklarla karşılaştıklarında daha güçlü olurlar. Yoldaşlık, birbirine destek olmayı gerektirir. Dostun varlığı yolculuğu daha güzel kılar ve hedefe ulaşmayı daha kolay hale getirir. Tasavvuf yolundaki sâlik (Tasavvuf yolculuğuna çıkan sûfî)’in yoldaşı ise bir rehber niteliğinde olan mürşid-i kâmildir. Bu mistik rehber yol güzergâhını ve tehlikelerini en iyi bilen kişidir. Onun yardımı, salik için paha biçilmez bir hediyedir. Mürşit sâlik için yol rehberi olmakla yetinmez, aynı zamanda onu terbiye eder. Sâlikin varacağı menziline lâyık olması için mürşit, sanatını icra eder, sâlikin içindeki cevheri mücevhere dönüştürür.
İslam tasavvufunun temel ilkeleri olan merhamet, sevgi ve hoşgörü sâlikin bilinen ahlakını oluşturur. İlahi aşk ile yoğrulan kişi artık o kadar menziline kilitlenmiştir ki çevresinde olup biten her şey onun için birer yol azığıdır. Başına gelen imtihanları bile heybesine hoşgörü ile koyar ve yoluna devam eder.
Bu yol sürekli bir içsel dönüşümü de beraberinde getirir. Nefes bitene kadar yolculuk hep gelişir ve her evrede ayrı bir kapı açılır. Nihayetinde rabbine vuslatı uman salik artık bu ruhsal gelişiminden lezzet almaya başlar. İlahi sevgi ve daimi teslimiyet ile yapılan ibadetler ise sevgili ile buluşmanın heyecanı ve huzurunu hissettirir. Yapılan her ibadet tefekkür ile demlenir ve anlamlanır. İbadetler mecburi görev olmaktan çıkar, manevi bir haz halini alır.
Sufîzm ve Tasavvuf, Müslümanların dünyadaki yaşantılarında; manevi anlamı artırır ve onların hayatlarını daha anlamlı hale getirir. Yaşamın amacı tasavvufla anlaşılır, ruhun, nefsin ve bedenin kemâlatı ancak tasavvufla istenilen seviyeye yükselir.
Yol için; yolcu olmaya niyet etmek gerekir. Yolcu olduktan sonra yanına aldığın heybe önemlidir. Heybene koyduğun azık ile rızıklandırılırsın. Ruhunun, bu yolculuk için var olduğunu bil.
Yol da belli, yolun sahibi de.
Hazır mısın, ruhunun yolculuğuna çıkmaya?
Bir yanıt yazın