Gözlerimi açtım bu aleme, Başladı özlemim.
Taşlara sordum, kuşlara sordum, Dağlara sordum, bulutlara sordum. Tam anlatamadı hiçbiri seni bana.
Hep eksik kaldı bir yanım, Hep kaldım ben yarım.
Günler geçti, ay oldu. Aylar geçti, yıl oldu.
Yıllar geçti; kalan yarım hep kaldı yarım. Gençlik yıllarımda hızlandı arayışım…
Gâh, bir hayale dalmışım,
Gâh, bir sesin peşine takılmışım.
Bir de baktım ki; karanlık kuytularda öylece kalakalmışım.
İçimdeki o tarifsiz duygu, durmadan arattı seni bana.
Uyanıkken aradığımı, uykumda buldurdu bana.
Çok uzaktın, dualar yaklaştırdı beni sana.
Uzattın elini, öptüm koydum başıma.
Karanlıklar, aydınlandı bir anda. Belki bir zincir, belki bir halat; Bir ucu Hak’ta, diğer ucu sende.
Sende olanı uzattın bana, Gücüm yetmedi tutmaya. Ben ağladım, sızlandım…
Sense şefkat gösterdin, evladım dedin.
Daralan gönlüme, serinlik selamet getirdin.
Çok istedim madde alemde ikinci defa göreyim seni, Gül kokulu çehrene bakıp, nasihatlerini dinlemeyi.
Hissettiyse de kalbim göremeyeceğini,
Yine de hep umut ettim bir kez daha görebilmeyi.
Anladım ki, bazı şeyler mana ile başlar, Manâ ile sonu bulur.
Önemli olan nedir ki?
Madde midir, manâ mıdır?
Önemli olan;
Madde aleminde, hakikati bulup,
Manâ aleminde, Hak ile hemhâl olabilmek.
Özüne dönüp,
Maddeyi, manâ ile tamam etmek.
Kulağımda durmadan çınlayan o söz: “Sonun sonundayız, ahir bitti zaman kaldı.”
Bir yanıt yazın