Erdem Bayazıt, Türk edebiyatının önemli figürlerinden biri olarak öne çıkar. 1939 yılında Kahramanmaraş’ta doğmuş ve İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun olmuştur. Erdem Bayazıt’ın şiirlerini okuyan az kişi Hukuk Fakültesi okuduğunu bilir. Maddi imkanlarının yetersiz oluşu sebebiyle eğitimini yarıda bırakıp Ankara’ya gelmiştir. Askerliğini yaptıktan sonra eğitim hayatında ciddi değişiklikler yapmış ve edebiyata yönelmiştir. Özellikle “Yedi Güzel Adam” adlı edebi topluluğun bir üyesi olarak tanınması, onun edebiyat sahnesindeki yerini güçlendirmiştir. Bu topluluk, 1970’li yıllarda Türk edebiyatına önemli katkılarda bulunmuş ve Bayazıt da bu süreçte milli ve manevi temaları işleyen eserler kaleme almıştır.
Şiirlerinde derin bir duyarlılık barındıran Bayazıt, okuyucularını duygusal ve düşünsel bir yolculuğa çıkaran eserler yazmıştır.
Yedi gencin tarihe; ‘Güzel Adamlar’ olarak nakşedilmiş olması sevginin ve dostluğun varlığına dair umutları yeşertiyor.
Şiiri, metafizik ile harmanlayan Bayazıt, kalemini uçsuz bir denizin pusulası yapmıştır.
‘Ey bir emre hazırlanan simsiyah gecede
Karanlığı emip emip de gebe kalan
Ey her depremden sonra biraz daha doğrulan
Herkesin
Veba girmiş bir şehrin hem halkı hem seyircisi olduğu bir günde
Ey düştüğü yerden kalkmaya hazırlanan ülke.’
Diriliş Saati şiirindeki mısraları okuyunca, kendinizden bir parçayı hissediyorsunuz. Öyle değil mi ki insanoğlunun şiire olan tutkusu…
Kutsal olan; kalemi tutan el değil de kalemin ucundan kâğıda dökülen mana. Bir şaire bu hisleri nasip eden duygu ne dersiniz? Aşk mı?
“Sebep Ey” ve “Risâle” gibi yapıtları, onun edebi kimliğini ve sanat anlayışını yansıtan önemli örneklerdir. Ayrıca, edebi kariyerinin yanında, siyasi ve kültürel alanlarda da aktif bir rol üstlenmiş, bu yönüyle de topluma katkıda bulunmuştur. 2008 yılında vefat eden Erdem Bayazıt, Türk edebiyatı tarihinde kalıcı izler bırakmış bir yazar olarak anılmaktadır. Eserleri ve fikirleri, günümüz edebiyatına ilham vermeye devam etmektedir. Peki Erdem Bayazıt’ın edebi dünyası nasıldı?
YEDİ GÜZEL ADAM’IN
‘AĞABEYİ’
Kahramanmaraş’ta bir okul sırasında başlayan dostluğun hikayesiydi onlarınki…
Bir sınıf düşleyin, sağınızda Cahit Zarifoğlu solunuzda, Nuri Pakdil, Rasim ve Aleaddin Özdenören, Mehmet Akif İnan, Ali Kutlay.
Bir okur daha ne ister ki diye düşünebilirsiniz, çok da haklısınız.
Bir arayış hikayesiydi, Erdem Bayazıt’ın hayatı. Varlığı sorgulayıştı. Şiirlerinde bu arayışı anlatır, Metaforları varlık alemini anlamaya yöneliktir. Sorgulayışı isyankâr değil, kalemi savruk değildir. Her ruhun yolculuğu başkadır lâkin her ruhun dünyada var olma amacı aynıdır. Hakikate erişmek. Varlık sebebini gerçekleştirmek.
Kahramanmaraş’ta 7 genç bu amacı sorguladı…
Nuri Pakdil; Kudüs Şairi oldu.
Cahit Zarifoğlu; şiirleriyle birçok kalbe dokundu.
Rasim Özdenören; Gül Yetiştiren Adam oldu.
Anlam arayışı herkesi farklı yerlere götürdü lakin aynı ışığın altında, aynı yolun yolcusu oldular.
Hakikati tamamlamadan bu dünyadan göçmek de var elbet. Söz uçtu belki, yazıları kaldı geriye.
Bir şair düşünün…
Şiirleri ile ufkun rotasını çizmiş, hakikat pusulasını resmetmiş, yolculuğun haritasını da şiirleriyle miras bırakmış.
‘Bulmak’ şiiri ile birçok ödüle layık görülmüştü.
Mana ile Maddenin, Ruh ile Kimyanın sorgulanışıydı bu sevgi. ‘O’na kavuşabilmekti tüm çabası. 2008 yılında, 69 yaşında İstanbul’da kanser sebebiyle vefat etti.
Emanetini teslim ederken, ardında edebiyat dünyasına güçlü bir imza bıraktı:
“Önünü alamıyorum bu kör gidişlerin yollarda
Herkes bir yere gidiyor, önünü alamıyorum
Çaresiz direniyorum bu dönüm noktalarında kimse elini uzatmıyor.
Bir gürültülü yaşamağa gidiyor dünya boşalan bir deniz gibi…
Bu sesler ormanında kaybolan bir çağ bu”
Bir yanıt yazın