Zehir sadece yılan, akrep gibi hayvanlarda mı olur? Hayır!
Günümüzde bir de medya zehri diye bir gerçek var. En kıymetlilerimiz, çocuklarımız zehirleniyorlar. Evet, bir şişeden zehir içmiyorlar ama gördükleriyle, duyduklarıyla, oynadıklarıyla zehirleniyorlar. Medya dediğimiz alanın faydası olduğu kadar zararı da fazla.
Çocuklarımızın medya başında bilinçsiz vakit geçirmesi kendilerine olan güvenlerini, konuşma tarzlarını, düşünme yapılarını olumsuz yönde etkiliyor.
Bilinçsiz ekran süresinin olumsuzlukları bununla sınırlı değil; görme bozuklukları, yeme içme sorunları, vücut yapılarında bozulma gibi etkileri de bulunuyor. Gördüklerine, okuduklarına özenen, düşünmeden; “Bende yaparım.” Bunu bende yapmalıyım.” diyerek kendilerine zarar verebiliyorlar. Herkes yaparsa bende yaparım, kimseye bir şey olmamış bana da olmaz, düşüncesi tüm beyinlerini sarıyor ve bu onlara cesaret gibi geliyor. Çocuklarımız herkesin her yaptığını bilmek zorunda mı? Hayır, değil. “Azı karar, çoğu zarar.” Atalarımız ne güzel demiş.
Teknoloji gelişti değil mi? Gelişirken bu gelişmenin bizi iyi yönde etkilemesine izin vermedik. Çocuklarımızdan başladık; çizgi film açalım sussun, yeni oyun çıkmış oynasın, parası neyse verelim de elmas kazansın, şu kelimenin anlamı neydi acaba? kitaptan değil hemen internetten bakılsın. İşimizi basitleştirmek adına o zehri içimize yavaş yavaş biz aldık.
Suçun en büyüğü kimde, neyde?
Seyirci kalmamalıyız. Bir anne – babaya tiyatro eseri izlerken, bir opera dinlerken seyirci olmak yakışır. Medyanın panzehiri var mı?
Etkiye nasıl tepki verdik?
Zehir dedik, çocuklarımız etkilendi dedik, gençlerimiz biz aileler, ne gibi etkisi oldu peki biz sağ mı çıktık bu medya etkisinden?
Sağ değiliz! Bu zehir hepimizin içinde. Işıklarla dol bir yol var, göz kamaştırıyor ve biz yolda gülerek yürüyoruz ama ilerledikçe o ışıklar gözlerimizi kör edec k, bunu düşünmüyoruz.
Aileler gördük sosyal medyadan bugün ne yemişler, gençler gördük sosyal medyadan bugün ne gibi reels çekmişler. Gördük, gördük ve biz de aynısını yaptık. Bir grup genç kavga şakası yaparak öğretmeninin öğretmenler gününü kutladı, Eee! Başka bir genç grup yapmazsa olur mu? Olmaz, onlarda yaptılar. Oysaki biz o günde öğretmeninin yanına gülerek gidip çiçeğimizi verirdik. Ne güzel günlerdi. Ahh eskiler… Sosyal medyada içerik oluşturacağım derdine düştük, arkadaşlarımızla geçirdiğimiz vakitten kıstık. Sosyal etkinliklere vaktimiz kalmadı çünkü internet yeter oldu bize, TV yeter oldu. Aile içi ilişkilerimiz bozuldu. Konuşmayı unuttuk, hepimiz kim nerede ne yapıyor derdine düştük. Medyada gördüklerimizi bizde yapalım derken maddi açıdan sıkıntıya düştük, maneviyat kısmı ise çoktan gitmişti zaten. Etkiye kapıldık “git medya senin zararın var bize” diyemedik.
Çözüm;
Bilinçli anneler ve babalar çoğaldıkça medyanın yan etkilerinden yavaş yavaş sıyrılabileceğiz. Çocuklarımızla vakit geçirmek için çabaladığımız zaman ekran süresi azalacaktır. Medyanın, geleceğimizi zehirlemesine izin vermeyelim.
Bir yanıt yazın