Gecenin ışıltısı vururken düş kırıklıklarıma, bir uğultu sarsıyor ruhumu…
Ne kin ne gam ne de keder; vuslata susamış bir yürek taşıyor içimden.
Toplasam umutlarımı her bir elden, binbir bahçeyi dolduran çiçeklerim var.
Her bir çiçeği sulasın diye koskoca bulutlarım, hiç üşümesinler diye sıcacık güneşim var.
Ah ne de hain şu nefis!
Ne de zalim şu nefis!
Muhabbeti kıskanır, sevgiyi hazmedemez, mutluluğu çok görür…
Büyütmedim içimdeki çocuğu; kirlenmesin kimse kirletmesin diye.
Sonra bir fırtına gelir bahçeni talan eder, çiçeklerini savurur, umutlarını soldurur…
Ah o pis nefsi taşıyan, can kırığı üstünde can bırakmayan insanoğlu!
Çek o kem gözlerini üzerimden…
Savurduğun çiçeklerim yeniden yeşerir, solan umutlarım yeniden güneşlenir…
Bilmezsin ki topraktan gelen toprağa döner, elbet ateşten gelen de ateşe dönecektir!
Bir yanıt yazın