Zaman ilaç olur derler bazı yaralara. Peki, zaman ilaç mıdır her
yaraya?
İnsan birçok kez “keşke” der. Oysa geri dönüşü olmayan bir geçittir zaman. Hani olur ya bir sonbahar rüzgârı, sürükler yalnız bir şairin mısralarına…
Hece hece anılara, bir yolculuk başlar.
Akşam güneşi, kızıllığıyla mest eder yolcularını…
Ilık bir rüzgâr, yaşanılan tüm acıları ansızın hissettirir…
Hüzün çöker yolculuğa ve bu yolculuk hiç bitmeyecekmiş gibi gelir.
Şairin mısraları ıslanır yolcunun gözyaşlarıyla…
Bir anda yolculuk bitiverir.
O anda ne şair vardır ne de zaman…
Pencere camının ardına saklanan küçük bir dünya vardır;
Yolcunun kalbi…
Kalpler unutmaz onu yaralayanı, üzeni…
Hepimiz aslında birer yolcuyuz…
Öyle bir yolculuk ki bu binlerce engelden geçiriyor yolcularını, binlerce acıdan tattırıyor yolcularına…
Hiçbir kalp kırılmayı hak etmiyor bence…
Zamanın ilaç olamadığı bu yolda hiçbir yolcunun kalbinin kırılmaması ümidiyle…
İyi yolculuklar…
Bir yanıt yazın